ჩანახატები

ყურებამდე გახეული პირით მოდიოდა 8 წლის ბიჭუნა ჩემსკენ. მომიახლოვდა, ხელი ხელზე მომკიდა, წრიპინა ხმით მითხრა- „ყველაფერი კარგად იქნება, გაიღიმე“ და

როცა ყველაზე ახლოსაა უსასრულობის განცდა… ძლიერი „მიმაგრებულობის“ ემოცია… წარმართავს ფიქრს, აზრს და აქამდე „უჩვეულო“ ქცევას… სუბსტანცია მისტიკა, ლევიტაცია, პარანორმალური მოვლენების

80 წელს გადაცილებული იქნებოდა ბებო, როცა პირველად ვნახე, ხალხმრავალ ადგილას იჯდა და მოწყალებას ითხოვდა. მოხუცები ხომ რაღაცით ჰგვანან ერთმანეთს, ხოდა

– მას შემდეგ სამი წელი გავიდა, სამი უგრძესი წელიწადი. წარბი შეკრა,თავი დახარა. – რატომ იყო უგრძესი? – რაღაცნაირად გაიწელა,თითქოს დროსაც

“გამარჯობა.. რატომ ტირი? მოიშორე ეგ ცრემლი თვალიდან… რა თქვი? გატკინეს? ჰო.. მეც მატკინეს… არ გინდა ეგ ცრემლი! მეც მატკინეს, მაგრამ

ვუძღვნი ჭშმარიტ თოლია ჯონათანს, რომელიც ყველა ადამიანში ცხოვრობს. ,,ამ წიგნით რიჩარდ ბახმა ორი რამ მომანიჭა: ფრენა შემაძლებინა და გამაახალგაზრდავა. ორივესთვის

ჩემზე ამბობდნენ ცივი, უკარება და ამპარტავანიაო, შენზე კი – „ბაბნიკი“ და არასერიოზულიო, თუმცა ამან არ შეგვიშალა ხელი ერთმანეთი შეგყვარებოდა. რა

არაფერი ცოდვა არ მიქნია ჩემს სიცოცხლეში. ვერც ერთი სულიერი, თუნდ უსულო, ჩემს ცოდვას, ჩემს სიავეს ვერ იტყვის. ღმერთს ესე დაუწესებივარ:

– წინავ, შვილო, დიდ ხუთშაბათ დღეს, უმძრახის წყალი უნდა მოგვეტანა. ოჯახის რომელიმე წევრი დილით ადგებოდა, სახლში არავის ხმას არ გასცემდა,