ჩანახატები

სოფელი ბადებს ოცნებას. წასვლის და გამარჯვების სურვილს. როცა იქ ცხოვრობ, დამარცხებულად დაბადებული გგონია თავი. ვალინკის გადანაჭერი იცით? ეს არის კალოშად

 ღამე ჩემს პატარას ისევ სიცხე ჰქონდა.თვალი არ მომიხუჭავს,არც მას ეძინა.გამთენისას,როგორც იქნა სიცხემ დაუწია და ჩაეძინა.რადგან დაღონებული და განერვიულებული ვიყავი,იავნანა არ

იყო და არა იყო რა – ასე იწყება თითოეული ჩვენთაგანის ცხოვრება,მაგრამ ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ასეთი დასაწყისი მხოლოდ ზღაპარს შეიძლება ჰქონდეს.

ერთი ჩვეულებრივი ადამიანი, თავისი სიბრძნით,როგორც ყველა, ცხოვრობდა ისიც საკუთარი შეხედულებების სკივრით, რომელითაც აყალიბდა საკუთარ თავს. გათოვდა… ღამის სიწყნარე და ბინდი

ზამთარმა ფაფუკი საბანი გადააფარა ჩემს ქალაქს…ქათქათა ფანტელი ისე შემოახვია ხეებს, მომინდა მხატვარი ვყოფილიყავი და ზამთრის ფერებში დამეხატა ჩემი სათქმელიც… გვიან

„ ზოგი იმისთვის იბადება, რომ მდინარის პირას იჯდეს,ზოგს მუსიკალური სმენა აქვს,ზოგი მხატვარია,ზოგიც ცურავს,ზოგს ღილების საქმე ესმის,ზოგმა შექსპირი იცის,ზოგი უბრალოდ დედაა,ზოგი

ახლა 02:49 წუთია, მე ბილი ჯოელის New York state of mind-ს ვუსმენ და ადამიანის განუსაზღვრელ შესაძლებლობებზე მეფიქრება… მე-13 სართულზე ვცხოვრობ

მახსოვს თოვლიანი დეკემბერი იდგა. მეგონა  ყველაზე ფაფუკი თოვლი აქ არის ჩემს მხარეში – მეთქი. ამიტომ  ვიწექი  და თოვლის ფიფქებით გამოტენილი

ერთ დაბაში შეძლებული კაცის ოჯახში იზრდებოდა ლამაზი გოგო. ბევრი დადიოდა მასთან სამაჭანკლოდ, თუმცა დაყოლიება ვერავინ შეძლო. იმ წელს გოგო თხუთმეტიოდე

თვალებს ხუჭავ, რამდენიმე წამი შეიძლება საკმარისი არც აღმოჩნდეს, მაგრამ მთავარი მაინც გაივლის და შემდეგ ისევ შეიძლება ყველაფრის ჩვეულებრივ გაგრძელება. და