ჩანახატები

ყველას განსაკუთრებული რიტუალი გვაქვს, როდესაც ცუდ განწყობაზე ვართ   და რაც უფრო განსხვავებული ხარ, მით უფრო უცნაურად ეჩვენებათ დანარჩენებს შენი

ადამიანებო, იცით რომ თქვენ, თითოეული თქვენგანი, სამყაროსთვის ყველაზე ძვირფასი შენაძენი ხართ? არ აქვს მნიშვნელობა ქალი ხარ თუ კაცი, პირველ რიგში,

საღამოა… წყნარი ამინდი, მყუდრო ოთახი, მარტო სახლში… მარტო ჩემს თავთან და ამავდროულად ყველასთან და ყველაფერთან ერთად. ფიქრი… რა სასიამოვნოა, უსაზღვრო, მიზიდული

ამ მოთხრობას მამაზე დავწერ, რადან სხვა დროს მე არასდროს დამიწერია მასზე. ამიტომ მიჭირს დაწყება, მაგრამ გადავშლი მოგონებების წიგნს და თითოეულ გვერდზე

(მაინც, რად უნდოდა ეს ორი სათაური?! ავტ. :))))) … ) შერეულ ტყეში, მსუბუქ რტოებთან ნიავის ფლირტი გულამოვარდნილი მსტოვრის ქოშინმა უხერხულად

– რა კარგია ერთმანეთს რომ ვყავართ! შენ უბრალოდ წარმოიდგინე: მე არ ვარ, შენ ზიხარ მარტო და არავინაა ისეთი, რომ დაელაპარაკო.

“ქუთაისზე როგორ უნდა დავწერო, ქუთაისს ისეთი მწერლები ჰყავს. ქუთაისი ისე მიყვარს, რომ იქ არც მიცხოვრია. ერთ ღამეზე მეტი, გადაბმულად არც

აყაყანებულ ქორწილის სუფრაზე შუახნის მოხევემ სუფრის თამადას ერთი სადღეგრძელოს თქმის უფლება სთხოვა და თანხმობა მიიღო. თამადა ფეხზე წამოდგა, ჩანგალი თეფშზე

ყურისწამღები, ბედნიერების მომგვრელი ტირილი. დედის გულზე მშვიდად მწოლი პატარა. დედის სუნი, მისი გულის ძგერა- ძლიერი, მზრუნველი და დასამახსოვრებელი. პირველი ნაბიჯები.