ცხოვრება

ფრაგმენტი პუბლიცისტური წერილიდან “მონოლოგი დიალოგიდან” მაღალი ინტელიგენტური სული დღეს ჩვენს საზოგადოებაში არ ტრიალებს. იმიტომ, რომ ნამდვილი ინტელიგენცია ჩვენ, არსებითად, არ

      ეს ამბავი  რამდენიმე წლის  წინ  ჩემს უბანში მოხდა. მახსოვს, სკოლის მოსწავლე ვიყავი,მაგრამ სადმე შეკრებილ უფროსებს    თუ  მოვკრავდი თვალს,

ჩვენს პლანეტაზე სენტიმენტალური ადამიანების ათეული რომ შეადგინონ, ალბათ პირველ სამეულს არ ჩამოვცდები, მაგრამ ზოგჯერ სახეზე ყველა კუნთი მეყინება და ეს

ჩემო საყვარელო ბიჭო! ძალიან ვწუხვარ, რომ გუშინ ისეთი ცნობები ვერ მივიღე მასწავლებლისგან შენზე, როგორსაც ველოდი. ის იმდენ ენერგიას ხარჯავს შენთან

    ერთ დღეს ჩვენი ჟურნალის გვერდზე, ერთ-ერთი ცნობილი ადამიანის  უინსტონ ჩერჩილის გამონათქვამებს ვკითხულობდი. განსაკუთრებით დამაფიქრებლად  ჟღერდა შეკითხვა: შეგიძლია თუ არა

ზოგს საუბრის ისეთი ბუნებრივი, თანდაყოლილი ნიჭი აქვს, შეგშურდება. მნიშვნელობა არ აქვს სად არის, ვის ესაუბრება, საუბარს მაინც შესანიშნავად წარმართავს, თავის

ხანდახან ჩვენ გარშემო მიმდინარე პროცესები გვბეზრდება და რაღაც ჩვეულებრივის არაჩვეულებრივით შეცვლა გვსურს, სანამ ეს უკანასკნელიც ჩვეულებრივი არ გახდება, რუტინად არ

ვაღიარებ, ვფიქრობდი, რომ ბავშვის ქრისტიანულ, მოსიყვარულე ოჯახში აღზრდა ყველაფერს ამარტივებდა. ოჯახში, რომელშიც ვლოცულობდით, ბიბლიას ვკითხულობდით, რელიგიურად ვცხოვრობდით. მოგვიანებით მივხვდი, რომ

მე რომ ბავშვობაში დამაბრუნა- თამაშით არ დავიღლებოდი. მე რომ ბავშვობაში დამაბრუნა- არ გავიზრდებოდი. მე რომ ბავშვობაში დამაბრუნა – „მე ,ბებია,

კაცები გადამალეთ, 29 თებერვალი მოვიდა… ეს ხუმრობით (ნახევრად), მაგრამ მართლაც საინტერესოა, რომ ეს ირლანდიური ტრადიცია ჯერ კიდევ მე-5 საუკუნიდან იღებს