ცხოვრება

სოციალურ ქსელში თორნიკე ჩხარტიშვილი ფოტოს აქვეყნებს და საოცარ ისტორიას გვიყვება, რომელიც გუშინ ახმეტელის მეტროსთან მოხდა. “ეს გმირი თვალებიდან არ ამომდის

ყველა ჩვენგანს ერთხელ მაინც უნატრია ჰქონოდა ცვლილებების შესაძლებლობა ან ეპოვნა ადამიანი,რომელიც ხელს შეუწყობდა გამხდარიყო უკეთესი. ალბათ დიდი სიხარულით მივიღებდით ადამიანს,

უბედურებაში ჩავარდნილ კაცს ყველაფერზე მეტად თანაგრძნობა სჭირდება, თუნდაც მოჩვენებითი, ყალბი, მოვალეობის მოსახდელი. ესეც დიდი ამბავია, ესეც კარგი კაცობაა და ჭირისუფალმა

მიზანთროპები ხშირად მღელვარებას უჩივიან. მღელვარება – ხასიათის ფრიად განვითარებული თვისებაა ის თან სდევს ინდივიდუმს ადრეული ბავშობიდან მოხუცებულობამდე. ის მნიშვნელოვანწილად უფუჭებს

იყო და არა იყო რა – ასე იწყება თითოეული ჩვენთაგანის ცხოვრება,მაგრამ ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ასეთი დასაწყისი მხოლოდ ზღაპარს შეიძლება ჰქონდეს.

1915-1963 – ამ ორ თარიღს შორისაა მოქცეული იმ ადამიანის სიცოხლე, რომელის შესახებაც ახლა უნდა მოგიყვეთ, აუცილებლად უნდა მოგიყვეთ. 7 ოპერაცია,

გაბრაზება. როგორ გაბედა და როგორ მოკვდა. როგორ გაგიბედეს და გითხრეს, რომ ის მოკვდა. რატომ ტირიან. არაფერი არ არის სატირელი და

თუკი ახლა დარდიანი და ტკივილიანი ცრემლებს ვერ იშრობ და ცისკენ ხელაპყრობილი დაუსრულებლად იმეორებ სიტყვებს: “რისთვის ვისჯები?!” “რა დავაშავე?!” “მე ეს

1. საკუთარი შრომით შეძენილი ლუკმაპური გაცილებით უფრო ტკბილია და გემრიელი , ვიდრე ის მდიდრული სადილი , რომელიც წილად ხვდება ხოლმე

გიფიქრია როდისმე თუ ვინ ხარ და საით მიდიხარ? გიფიქრია რისთვის მოევლინე ამ ცხოვრებაში და რა მისია გაკისრია? გიფიქრია თუ რატომ