კატეგორიის გარეშე

მინდა ჩემს შესახებ მოგიყვეთ,იქნებ ჩემმა წერილმა გულში თქვენს რომელიმე მკითხველს იმედი ჩაუსახოს.. მე 26 წლის ვარ და დღემდე 26 ჯერ

ერთი თავი რობერტ შემინის წიგნიდან: შესაძლებლობის მომცემები შესაძლებლობების მომცემების ჯგუფი შეიძლება დავყოთ ოთხ ძირითად კატეგორიად: 1.კატეგორია, სხვა ადამიანების გამოცდილება. ბევრი

არჩევანის წინაშე დგახართ : აირჩიოთ კიბით ასვლა, თუ ახვიდეთ ესკალატორით. დაკვირვების შედეგად აღმოჩნდა, რომ ადამიანთა 66%–ზე მეტი ესკალატორს ირჩევს ,

არ ვიცი საიდან დავიწყო და არც ის ვიცი, თუ საკმაოდ კარგად ვიცი ბევრი და “არაბავშური” სიტყვები ქართულად. თუ დღეს ამ

გვიანია უკვე… ძილის საათია… ისე გვიანია ქუჩიდან ძაღლების წკავწკავიც შეწყდა, უბნის ლოთებმაც მიიძინეს ჩართულ ტელევიზორებთან… უკვე დამთავრდა ყველა ფერხბურთის მატჩი,

“და იხილა ღმერთმა ყოველივე, რაც შექმნა, და აჰა, კარგია ძლიერ. და იქმნა მწუხრი და იქმნა განთიადი” – დღე მეექვსე –

ყოველ კაცს აქვს თავისი მისწრაფება და პატივმოყვარეობა და დიახაც ნაწყენი რჩება, თუ მოლოდინი გაუცრუვდა. განსხვავება ისაა,რომ ბრიყვს პატივმოყვარეობა ბრიყვული აქვს

ღამის როიალს გასწყრომია უჩინარი კომპოზიტორი ნუ თუ სიყვარულისთვის?! … მშვიდი საღამო ჩამოიღვარა დედამიწაზე, უხილავი სითბოთი გაივსო ჰაერი. სადირიჟორო პულტთან “უჩინარი”

არც კი ვიცი საიდან დავიწყო… ადამიანი რომელიც სიცოცხლეზე მეტად მიყვარდასაშინლად მომექცა . ჩვენ დიდი ხნის განმავლ ობაში ვიყავით ერთად, ვფიქრობდი

ახლა ღამის 5 საათია ვწევარ ერთ პატარა ოთახში ჩემს 12 წლის დასთან ერთად,რომელსაც მშვიდად უშფოთველად სძინავს, მესმის საათის წკაპა-წკუპი, რომლის