კატეგორიის გარეშე

როგორც ჩემი ოჯახის წევრები, ახლო ნათესავები, თანაკლასელები და მეზობლები ამბობენ: საკმოდ საზრიანი, მოფიქრებული, იუმორისტული და ცოტათი სევდიანიც კი ვყოფილვარ ბავშვობაში.

გადის ყოველი წუთი და ყოველი წამი… მიფრინავენ ლამაზი დღეები. მეც ვიზრდები, უკან ვიხედები და უკვე მენატრება ის განვლილი წლები… რამდენი

– გიყურებ და გაკვირდები… თან მომწონს და თან მაშინებს ჩემივე სახის დანახვა. ბევრჯერ ჩაგვიხედავს აქამდეც, მაგრამ მაშინ მთელი იყავით. რა

ვიჯექი ჩემს უსაყვარლეს მეგობართან. ჩემს ,,კომპთან’’ და დეპრესიისკენ მიმავალი გზა სწრაფად მიმათრევდა, მის ღრმა და დაუსრულებელი ფსკერისკენ. მოხედვას ვცდილობდი და

ცივა, უმეტესობას ზამთრის წარმოდგენისას ეს სიტყვა მოადგება ენის წვერზე. ანდა თოვლი, მაგრამ ეს უფრო რომანტიკულია და უფრო მაღალი ვიდრე ეს

-“ჩვეულ დოზაზე მეტი გაუკეთეთ დღეს..” – გარკვევით გავიგე ექიმის ნათქვამი მაგრამ რატომღაც წინააღმდეგობა არ გამიწევია. ბლანტად შეერია წამალი ცივ სისხლს..

მდგომარეობა,როცა უნდა დაივიწყო,მაგრამ არ გინდა! შეძლებაზე არ არის ლაპარაკი,არ გინდა! არ გინდა იმ აზრთან შეგუება, რომ დამთავრდა,ვეღარ გაიგებ მის ტბილ

იყო და არა იყო რა,ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა?არც არასოდეს არა ყოფილა რა და არც არასოდეს იქნება! იყო ერთი პატარა გოგოსახელად