Blog

ერთ დაბაში შეძლებული კაცის ოჯახში იზრდებოდა ლამაზი გოგო. ბევრი დადიოდა მასთან სამაჭანკლოდ, თუმცა დაყოლიება ვერავინ შეძლო. იმ წელს გოგო თხუთმეტიოდე

სავაჭრო წარმომადგენელი, მდივანი და მენეჯერი ოფისიდან გავიდნენ, რომ ახლოს მდებარე კაფეში ესადილად. გზაში მათ ძველი ლამპარი იპოვეს. ერთ-ერთმა ხელი გადაუსვა

„უყვარს ქართველს ეს გამრყვნელი და წამახდენელი სენი, რომ თუ არ აქე, თუ არ მიეფერე, პირიდამ თაფლი თუ არ იდინე, სულ

ჩემი ჭაბუკობისას ერთ ამხანაგს ვეჩხუბე. მივედი მამა ათანასესთან და ვუთხარი: – რა ვქნა, ვეჩხუბე კირილეს და არ შემიძლია მისი პატიება.

“იყიდება 3 სართულიანი ვილა, აუზით და ბაღით, ზღვის სანაპიროზე. ფასი 1 დოლარი” ”ბოდვაა!”- გაიფიქრა უსახლკარომ და გაზეთი გადააგდო. ის ეზო-ეზო

ჩვენ გარემოცულნი ვართ უიმედო ადამიანებით. ხშირად ვერ ვხვდებით მათ საჭიროებებს, რადგან უიმედონი ნაკლებად კომუნიკაბელურები არიან. არ შეუძლიათ იმის აღიარება, რომ

,,მადლობა.’’ რამდენად ხშირად ამბობთ ამ მოკლე და სასიამოვნო სიტყვას? მადლიერების გამოხატვა ყველასთვის ერთნაირად მარტივი არ არის. ზოგს ძალიან სიამოვნებს და

             დათქმულ საღამოს, 9-საათიან ძილის რეჟიმს ვირჩევ და შენთან ერთად გატარებული ბოლო დღის პროექცია იღვრება გონებაში. ყოველი მომდევნო წლის შემდეგ