ფრაგმენტი პუბლიცისტური წერილიდან “მონოლოგი დიალოგიდან” მაღალი ინტელიგენტური სული დღეს ჩვენს საზოგადოებაში არ ტრიალებს. იმიტომ, რომ ნამდვილი ინტელიგენცია ჩვენ, არსებითად, არ
ვიდრე ამ მეტად აქტუალურ და მტკივნეულ თემას შევეხებოდე, მინდა ერთად გავიაროთ, რატომ გამოიყენება ლექსიკაში აქტიურად ტერმინი „გათხოვება“ და საერთოდ, საიდან
“მე, საუბარი რომ პირდაპირ საჭირო საგნისკენ წარმემართა, ვკითხე, ამბობენ, გურჯებში მრავალი მოღალატის პოვნა შეიძლება, და თუ მართალია-მეთქი. ამაზე ალი-მირზამ გაიღიმა
“ცხოვრება – სცენა, დახეული სცენის ფარდები. ამ სცენის გარეთ ვიღუპები, ვკვდები, ვთავდები…” უცნობი ავტორი ო, როგორ გვიყვარს თამაში, საკუთარ და
”შენი სახელი? – გაისმა მისი კითხვა ქართველისადმი. – ქართველი, – იყო პასუხი. – წლოვანება! – ორი ათასზე მეტი წლის ვარ.
ჩვენ გვესმის და ადვილად გამოსაცნობიც არის, რისთვის გვიხარიან იესო ქრისტეს შობის დღე. გვესმის ეს დიდი დღე რისთვის არის დიდი, რისთვის
ჩვენს გაზეთში ზედიზედ მოწერილი ამბავია დაბეჭდილი: ერთი სოფელ კვათანიდამ და მეორე ლანჩხუთიდამ, ორივ ეს სხვადასხვა ადგილიდამ მოწვდილი ამბავი ერთსა და
„უყვარს ქართველს ეს გამრყვნელი და წამახდენელი სენი, რომ თუ არ აქე, თუ არ მიეფერე, პირიდამ თაფლი თუ არ იდინე, სულ
“არ არსებობს გზა მშვიდობისკენ თავად მშვიდობაა გზა.” – მაჰათმა განდი თემა, რომელზედაც ახლა უნდა ვწერო, ისტორიული თვალსაზრისით იმდენი ხსნისაა, რამდენისაც გახლავართ მე
“სამშობლო როგორც უფალი ერთია ქვეყანაზედა”. “მიწის სჯული” დოკუმენტური ფილმი ქართველი ემიგრანტების შესახებ.
