ცხოვრება

უხსოვარი დროიდან ყვავილები სიყვარულის სიმბოლოდ ითვლება. ისინი ძვირად ფასობენ, განსაკუთრებით თუ შესაფერის დროს შეხვდებით გასაყიდად ქუჩის კუთხეში. და მიუხედავად ამისა,

ცხოვრება გვასწავლის ამას. როდესაც ფეხზე წამოდგებით შესაძლოა ისევ დაეცეთ და როცა ძირს წევხართ გაქვთ შესაძლებლობა,რომ ისევ ფეხზე წამოდგეთ. ამ რჩევას

ერთ დილას საყვარელ კაფეში ვიჯექი და წიგნს ვკითხულობდი. უკვე ისეთ ასაკში ვარ და არსად მეჩქარება. მოულოდნელად ჩემ მაგიდასთან ახალგაზრდა ყმაწვილი

ადამიანი აზროვნებისთვის იბადება და წამიც არ არის, რომ არ იაზროვნოს. მაგრამ წმინდა აზრები, რომლებიც მართლაც ბედნიერებას მიანიჭებდნენ, საკუთარი გონების მხოლოდ

“რაგინდ მაცდურიც არ უნდა იყოს იმედი, მაინც საამო გზით გვატარებსო თვით სიცოცხლის დასასრულამდე” – იტყოდა ფრანგი ფილოსოფოსი ფრანსუა დე ლაროშფუკო

ცხოვრებაში დგება მომენტი ,როდესაც რაღაცას ამთავრებ და სულ სხვა ეტაპზე გადადიხარ..ის გაძლევს ახალ ნაცნობებს,მეგობრებს… გთავაზობს მეტ სიახლეს, სულ სხვა გარემოს…

ერთ დილას ერთმა გლეხმა მონასტრის კარებზე მთელი ძალით დააბრახუნა.როცა მეკარე ბერმა გააღო გლეხმა ზურს უკან დამალული ყურძნის ულამაზესი მტევანი გამოაჩინა.

არასოდეს უნდა მოატყუო საკუთარი თავი,რომ კარგად ხარ…იცი რატომ?? იმიტომ, რომ ამით საკუთარ ნამდვილ სახეს კარგავ, შენც სხვებისნაირი ხდები….იწყებ თამაშს..თამაშს, რომელსაც

ერთ ცოლ-ქმარს ძალიან უყვარდა ანტიკვარიატის მაღაზიებში სიარული და ეგზოტიკური ნივთების ყიდვა. ერთ მშვენიერ დღესაც ისინი ერთ მაღაზიას ათვალერებდნენ, როდესაც მათი

დასაფიქრებელია, თუ როგორ ვანაწილებთ ჩვენს ყურადღებას აწმყოსა და მომავალზე. ზედმეტ ყურადღებას არ უნდა ვუთმობდეთ ერთს მეორის საზიანოდ. ზოგი მარტო აწმყოთი