ცხოვრება

“რაც გვაქვს იმის გამო კი არ ვართ მდიდრები, არამედ იმის წყალობით, რისი გაცემაც შეგვიძლია.” ხშირად სწორედ ის გასცემს ყველაზე მეტს,

სამყაროს მარიონეტი შვილები, დიახ ეს ჩვენ ვართ მე და შენ…. რატომ ვიხლიჩებით წარსულსა და მომავალში როდესაც ვცხორობთ აწმყოში? რატომ ვხდებით

როგორ ცდილობს პატარა უსინათლო ბიჭი ბუდიდან გადმოვარდნილი პატარა, უმწეო ბარტყის გადარჩენას.

საიდან იწყება სიყვარული? მოწონებით… და რა არის მოწონება? ზოგი ამბობს, რომ პირველ ეტაპზე ყურადღება ექცევა გარეგნობას, ზოგიც ამბობს, რომ გარეგნობა

ჩვენს ასაგები გვაქვს რაღაც შენობა, რომლის აგება ჩვენს წინაპრებს დაუწყიათ და შემდეგ მისი დამთავრება ჩვენთვის გადმოუციათ. ამგვარად, დაბადებიდანვე დაყოლილი გვაქვს

ანი დილარდი: ჩვენ აქ ვართ, რათა საკუთარი არსებობის რეალიზაცია მოვახდინოთ. ჩვენ იმისთვის ვარსებობთ, რომ შევამჩნიოთ თითოეული საგანი. ჩვენ ვხედავთ ერთმანეთის

ბავშვი საკუთარ თავს აფასებს გარემოდან წამოსული შეფასებების ფონზე. ის ხშირად ბევრ რამეში საკუთარ თავს ადანაშაულებს. მას სჭირდება სტიმული, რომ განახორციელოს

ადამიანი სადაც იბადება და იზრდება, იქვე რჩება, დედაზე ყველა მიბმული ვართ, როგორც ხბო პალოს. და თუ ვშორდებით – ვაგრძელებთ ბაწარს,

ეს შენი ცხოვრებაა. აკეთე ის, რაც გიყვარს და ხშირად აკეთე. თუ რაღაც არ მოგწონს, შეცვალე. თუ არ მოგწონს შენი სამსახური,

„დასაბამი სიბრძნისა არის შიში ღვთისა”. რა არის შიში? რატომ არის მწუხარება, უიმედობა, მოწყენილობა სასიკვდილე ცოდვები? ცვლის თუ არა შინაგანად ადამიანს