ცხოვრება

„შეგიძლია ისე მოკვდე, რომ არასოდეს აღმოაჩინო რა იყო შენი გრძნობა. ეს შენი გრძნობა იყო, შენი, მაგრამ ის ვერ იგრძენი; ფიქრი

„დედა იყო პედაგოგი ქალი, თავმომწონე და ლამაზი. მაგრამ როდესაც ჩვენ გაგვაჩინა, ტყუპები, დადამბლავდა მშობიარობის დროს. ამის მერე ქმარმა მიატოვა და

ალის სახელოსნოდან გამოაქვს თავისი დის – ზაჰრას ფეხსაცმელი, მაგრამ გზაში კარგავს. ეს, გოგონას ერთადერთი ფეხსაცმელი იყო, მამას კი ახლის ყიდვის

სიკვდილთან შეგუება ადამიანად ყოფნის მთავარი ნიშანია, საშინელი, თუმცა აუცილებელი თვისება. მანამდე სხვა ამბებთან შეგუებებით ვარჯიშობს და მერე აღარ უჭირს. ისე

ვლდიმერ პოზნერმა მიიღო წერილი, მისი ამერიკელი მეგობრისგან ფელის შლოსბერგისგან. გთავაზობთ ამ წერილს:  ,,რამდენიმე დღის წინ ერთმა ახალგაზრდამ შემდეგი კითხვა დამისვა:_

სოფელი ბადებს ოცნებას. წასვლის და გამარჯვების სურვილს. როცა იქ ცხოვრობ, დამარცხებულად დაბადებული გგონია თავი. ვალინკის გადანაჭერი იცით? ეს არის კალოშად

„21 წლის ვიყავი ცოლი რომ მოვიყვანე, სიმართლე გითხრათ არც სახლი მქონდა და არც კარი. რა უნდა მექნა , მივადექი და

პატარა ჯული ბეიკერს პირველი დანახვისთანავე შეუყვარდება პატარა ბიჭი, რომელიც მას ყურადღებასაც არ აქცევს… მაგრამ მერვე კლასის შემდეგ ყველაფერი იცვლება –

27 სექტემბერი სოხუმის დაცემის დღეა, წელს დევნილობის 23 წელი შესრულდება… ომი 1992 წლის 14 აგვისტოს მას შემდეგ დაიწყო, რაც საქართველოს შეიარაღებულმა ძალებმა

ტერენტი გრანელი, პოეტი, რომელიც  მესამე გზის ძიებაში იყო:“ არა სიცოცხლე, არა სიკვდილი, არამედ რაღაც სხვა“. შეუძლებელია გაეცნო მის პოეზიას და