იგავები

ჩინეთში ოდესღაც დჰარმის (კანონების) მასწავლებელი ოსტატი ფო ინი ცხოვრობდა. მას ჰყავდა მეგობარი სუ დონგ პო, რომელიც ბუზღუნა და უხეში კაცი

ერთი მწყურვალი ირემი ღელეს მიადგა და წყალში თავისი თავი დაინახა: დიდი და ლამაზი რქები მოეწონა, სუსტი და წვრილი ფეხები კი

ქსენოფმა აბანოში წასვლა გადაწვიტა და ეზოპეს უთხრა: წადი და ნახე, აბანოში ბევრი ხალხია თუ არაო. დაბრუნდა ეზოპე და უთხრა ქსენოფს:

ცხენით მიმავალმა ადამიანმა გზაზე დავარდნილი კაცი დაინახა. შეჩერდა, საბრალო ააყენა და უნაგირზე შემოსვა, მაგრამ ამ დროს კაცმა ლაგამს ხელი დაავლო,

ერთმა ძუნწმა მთელი ქონება ოქროზე გადაცვალა. მერე ეს ოქრო წაიღო და ერთ მიყრუებულ ალაგას დამარხა და მთელი სული და გული

ერთხელ ლომი, ვირი და მელა სანადიროდ წავიდნენ. კარგად რომ ინადირეს, ლომმა ვირს ნანადირევის გაყოფა უბრძანა. ვირმა ნანადირევი სამ თანაბარ ნაწილად

ერთხელ მასწავლებელმა მოსწავლეებს, ასეთი კითხვა დაუსვა: – რატომ ყვირიან ადამიანები სიბრაზისგან? რატომ უყვირიან ერთმანეთს, როცა ჩხუბობენ? მცირე დუმილის შემდეგ, ერთმა მოსწავლემ

როდესაც ღმერთმა თიხისგან ადამიანი გამოძერწა, თიხის მცირე ნაჭერი დარჩა. – რა გსურს რომ გამოგიძერწო? – ჰკითხა უფალმა ადამიანს. – ბედნიერება

ერთ ქალაქში ცხოვრობდა ერთი სულელი ბიჭი, რომელსაც მარმარილოს ბურთებით სავსე ჩანთა ჰქონდა. ბიჭი ამაყობდა თავისი საკუთრებით, თუმცა იმდენად ბევრს ფიქრობდა

ერთი მუშა მთელი ზაფხულის განმავლობაში ტკბებოდა ბულბულის გალობით. ისე სიამოვნებდა კაცს მისი სიმღერა, რომ დახარბებულმა ერთ ღამესაც მახე დაუგო ბულბულს