იგავები

ერთხელ, ერთი ტიბეტელი ბერი შეეკითხა თავის მოსწავლეებს: – რა არის ის, რაც ყველაზე მეტად გაღიზიანებთ სხვა ადამიანებთან ურთიერთობაში? მოსწავლეები ჩაფიქრდნენ და ცოტა

იაპონიაში, დედაქალაქის მახლობლად, ერთ სოფელში, მოხუცი სამურაი ცხოვრობდა. ერთხელ, როდესაც ის საკუთარ მოსწავლეებთან გაკვეთილს ატარებდა, მასთან ახალგაზრდა მეომარი მივიდა. რომელიც,

,,რატომ დადიხარ ასე გვერდულად?’’ – ჰკითხა თავის შვილს დედა კიბორჩხალამ. ,,ყოველთვის სწორად უნდა იარო!’’ ,,დედა, მაჩვენე, როგორ ვიარო. მინდა, ვისწავლო.’’

…ერთხელ, უძველეს დროში ერთ ღარიბ მხატვარს მეფის ასული შეუყვარდა. მხატვარი ფიქრობდა რომ ის მისი არასოდეს გახდებოდა და გადაწყვიტა მისი პორტრეტი

ერთ კაცს ძალიან უნდოდა რომ ბრძენის მოსწავლე გამხდარიყო და იმისთვის, რომ თავისი არჩევანის სისწორეში დარწმუნებულიყო, მასწავლებელს ასეთი კითხვა დაუსვა: —

ერთ განდეგილს ჰკითხეს: — ამ ყველასაგან მივიწყებულ ადგილზე მარტო როგორ ძლებ? მან კი უპასუხა: — მარტო არ ვარ. მე თანამოსაუბრე

..ადამიანი გარბოდა, რაც ძალი და ღინე ჰქონდა.. “დიდი და ბნელი” მისდევდა მას.. ბოლოს, ძალა გამოელია და ქვაზე ჩამოჯდა.. ის “დიდი

იყო ერთი თხა, მაგრამ რაღა იყო? გამოწველეს, გაატყავეს და შეჭამეს ადამიანებმა. იყო ერთი მგელი, მაგრამ რისი მგელი იყო?! დაიჭირა თხა

ორნი ძმანი იყვნენ. უხუცესს ცოლ-შვილი ჰყვა და მრწემი უცოლო იყო. გაიყარნენ ძმობისაგან და ერთად ვეღარ დადგნენ. ყოველივე განიყვეს, რაც ჰქონდათ.

მისი თანამოსაუბრე ერთ განდეგილს ჰკითხეს: — ამ ყველასაგან მივიწყებულ ადგილზე მარტო როგორ ძლებ? მან კი უპასუხა: — მარტო არ ვარ.