კატეგორიის გარეშე

ნარდს გეთამაშები თუ გინდა კოცნებზე,მსაჯად დავიყენოთ დედამიწა,თუმც შენი თვალები მოჰგვანან ოცნებებწააგებ იცოდე და ვერავინ ვერ დაგიცავს.შენსავით ლამაზი რომ მყავდეს მეუღლე,ჩათვალე

მაკიაველი ნიკოლო დი ბერნანდო 1469 წლის 3 მაისს დაიბადა ფლორენციაში. მისი მამა ბერნანდო მაკიაველი იურისტი იყო, ამას გარდა მას გააჩნდა

გალობდა სადღაც შაშვი პატარა, და მგალობელი ის იყო მთათა, მე შენზე ფიქრმა სად არ მატარა, არავინ იცის რა დამემართა. ვარდების

ბავშვობაში ცხვირჩამოშვებული მაშინ დავდიოდი, როცა თმას მჭრიდნენ. გული იმაზე მწყდებოდა უნებართოდ რომ ჩაივლიდა, სადღაც 15-20 წუთიანი პროცესი. ამ ასაკში დიდ

ერთ სოფელში ერთმანეთის მეზობლად  ორი კაცი ცხოვრობდა.საოცრად განსხვავდებოდნენ ერთმანეთისაგან.ერთი კეთილი იყო,მოწყალე,სათნო,მოყვარული მეორე შურიანი,ბოღმიანი,გულღრძო,ბოროტი.. მოკლედ ვთქვათ ასე–კეთილი და ბოროტი. კეთილს უყვარდა

მზე ჩემშიიბუდებს და ხლართავს ფილტვებთან ჟანგბადებს, უშენოჰაერით დახეთქილს და იდგამს ფესვებადშენს თითებს თავიდან შეშებად… ნაზამთრალს, შუაზე გაჩეხილს… და მწვდები მკლავებზესაღამოს

 ღამე დახუნძლა წვიმამ რითმებით, ნისლი ებრძოდა აისს ცის კიდით, მე მომეჩვენა რომ შენ მიცდიდი, და ჩვენს მოლოდინს ნთქავდნენ მითები. დრომ

შენი თვალები…მწვანე,ხასხასა…ჭაობისფერი…ხან ფერი ქარვის… შენთან ყოფნის დრო ისე ცოტაა…უშენობისას დრო ისე გარბის… შემოიჭრები ფიქრთა მორევში, გულს ააძგერებ სულ სხვა რითმებით,

მე სითბოს ვიტყვი, სიყვარულს დავწერ, გადმოვალაგებ გულიდან სხივებს. თუ უკვდავების წყაროს ვერ დავლევ, მე მოკვდავობით დავწყვიტავ სიმებს. მე სითბოს ვიტყვი,

ისევ ჩავიცრემლე და უკვე რამდენჯერ, ეს შემოდგომაც გიჟს უფრო მაგიჟებს. ისევ მიახლოებს ოხერი ტკივილი, მინდა,რომ გავბედო ხმამაღლა ყვირილი… ფოთლებს ჩაყვითლებულთ