ჩანახატი

    გუშინ ანანურში ვიყავი. მზემ გაათბო ჩემი გული. უამრავი მთა ყოფილა, რომელსაც არ ვიცნობ,უამრავი ფრესკა, რომელიც ჯერ ისევ საჭიროებს

ჩვენს პლანეტაზე სენტიმენტალური ადამიანების ათეული რომ შეადგინონ, ალბათ პირველ სამეულს არ ჩამოვცდები, მაგრამ ზოგჯერ სახეზე ყველა კუნთი მეყინება და ეს

ჩვენ ერთმანეთი გავიცანით 31 დეკემბერს… ჩემი ცხოვრება აქამდე იყო ისეთი უაზრო და აუტანელი, რომ ხშირად ვეკითხებოდი საკუთარ თავს: „რისთვის ვცხოვრობ“? სამსახური?– პრინციპში

საღამოა… წყნარი ამინდი, მყუდრო ოთახი, მარტო სახლში… მარტო ჩემს თავთან და ამავდროულად ყველასთან და ყველაფერთან ერთად. ფიქრი… რა სასიამოვნოა, უსაზღვრო, მიზიდული

აყაყანებულ ქორწილის სუფრაზე შუახნის მოხევემ სუფრის თამადას ერთი სადღეგრძელოს თქმის უფლება სთხოვა და თანხმობა მიიღო. თამადა ფეხზე წამოდგა, ჩანგალი თეფშზე

ყურებამდე გახეული პირით მოდიოდა 8 წლის ბიჭუნა ჩემსკენ. მომიახლოვდა, ხელი ხელზე მომკიდა, წრიპინა ხმით მითხრა- „ყველაფერი კარგად იქნება, გაიღიმე“ და