კრიტიკა

ვაკვირდებით, ისევ ვუყურებთ, უფრო ვაკვირდებით, მერე კი აუცილებლად ვაკრიტიკებთ. ხანდახან მგონია, რომ ტროტუარზე, ავტობუსში, შუქნიშანთან, ლექციაზე ადამიანები კი არა დიდი

1996 წლის დეკემბერში Green Day – მ გამოუშვა მეოთხე ალბომი – “ინსომნია”. ამ ალბომით შეწუხებულმა და განაწყენებულმა 8 წლის ბავშვის

ერთ დღეს, ჩემმა ლექტორმა, დაახლოებით, 10 სტუდენტს ასეთი რამ გვითხრა: ერთ-ერთ თქვენთაგანს, მივცემ ფურცელზე დაწერილ ინფორმაციას, რომელიც რამდენიმე წინადადებისგან შედგება.

უთხრა ბალახმა შემოდგომის ფოთოლს: “იმდენად ხმაურით ეცემი ძირს, რომ ზამთრის ყველა სიზმარს მიფრთხობ!” ბრაზმორეულმა ფოთოლმა უპასუხა: მდაბიო, უსახლკარო! უსიცოცხლო და

რამდენად კორექტული ხართ, როცა თქვენს ოპონენტს აკრიტიკებთ? ფილოსოფოსი დანიელ დენეტი გვთავაზობს, საკუთარი მოსაზრების ოპოტენტამდე მიტანის, ოთხ გონივრულ გზას: 1. უნდა

1. გაუბედაობა – ჩვეულევბრივ გამოიხატება ნერვიულობაშო, სიფრთხილეში საუბრისას და უცნობთან შეხვედრისას. შეინიშნება უხერხული მოძრაობები, თვალების აქეთ-იქით ცეცება. 2. გაუწონასწორებლობა –

“ძველ გერმანიაში ჯარისკაცს არ ჰქონდა უფლება რაიმე საყვედური გამოეთქვა თავისი ხელმძღვანელის მიმართ ან გაეკრიტიკებინა იგი. მას თავი უნდა შეიკავებინა შეურაცყოფაზე,