ისტორიები

დაწყებით კლასში სწავლისას ერთხელ ჩემს კლასელ ბიჭთან უთანხმოება მომივიდა. ზუსტად არ მახსოვს, რა იყო დაპირისპირების მიზეზი, მაგრამ არასდროს დამავიწყდება, რაც

მანქანის მართვა არ ვიცი და არც არასოდეს მქონია სურვილი მესწავლა. არ ვიცი ეს უცნაური სურვილი ჩემში საიდან განვითარდა, ან როგორ

საღამოს სანაგვე ურნასთან კაცი შევნიშნე. ვუყურებდი. ნაგავში რაღაცას ეძებდა. დავინახე, ცოტა კარტოფილის ფრი და ნაკბეჩი ჰამბურგერები იპოვა. საჭმელი თავისთვის შეფუთა,

თუკი ოდესმე დამისვამ კითხვას: “თაკო, დარჩა ამ ქვეყანაში ვინმე, ვინც თავისი პატიოსანი შრომით, გავლენიანი ბიძიების გარეშე იბრძვის წარმატებისთვის (და გამოსდის

ამ რამდენიმე დღის უკან უნივერსიტეტიდან სახლში ვბრუნდებოდი შესვენებაზე. ჩემი ქუჩის ჩასახვევთან ერთი კაცი შემხვდა (პენერებს ეძახიან აქ ასეთებს) და ფული

ბავშვი და დედა: ცნობისმოყვარე ბავშვმა ჰკითხა დედას: „დედი, რატომ გაქვს თმა ზოგ ადგილას ჭაღარა?“ დედამ გადაწყვიტა გამოეყენებინა ეს მომენტი და უპასუხა:

ერთხელ მომიჯნავე ფერმებზე მცხოვრებ ძმებს შელაპარაკება მოუვიდათ. ორმოცწლიანი ძმობის, მეზობლობისა და თანამშრომლობის მანძილზე ეს იყო პირველი სერიოზული განხეთქილება მათ შორის.

პრინცესა, პრინ-ცე-სა-ა-! – დაიძახეს ფანჯარასთან. – მშვენიერი პრინცესა აქ ცხოვრობს? პრინცესამ გაბრაზებით ამოიოხრა სარკმლიდან და გასძახა – რა გინდა?! ქვემოთ

15 ივნისი იყო, ორ დღეში 30-ის ვხდებოდი. შეშინებული ვიყავი, ახალ ათწლეულში უნდა შემებიჯებინა და მეგონა, რომ ცხოვრების საუკეთესო წელი უკვე

ძველად ერთ გავლენიან კაცს სიკვდილი მიუსაჯეს და საბოლოო სიტყვის წარმოთქმის უფლება მისცეს. მან ხუთი სიტყვა წარმოთქვა: დანაშაული, პრინციპი, კანონი, ძალაუფლება,