გოდერძი ჩოხელი

გუდამაყარში, სოფელ ჩოხის აღმოსავლეთით ერთი შუბლწამოშვერილი მთა დგას, რომელსაც გუდამაყრელები საქართველოს გადმოსახედს ეძახიან. სხვა მთებსაც ჰქვიათ სახელები: ჩაჭრილაი, ოზანო, შირიმი,

ფეხის შიშველი გულებით ვგრძნობ ცვრიანი ბალახის ფეთქვას..ჰაერიც სუფთად და თავისუფლად ჩადის ფილტვებში..გაზაფხულისთვის ჩვეული ხმაურია.. მაგრამ მაინც უჩვეულოა ყველაფერი… ყველფერია იმისთვის,

– რა გატირებს? – რაღაც გამახსენდა… – მაინც? – აი, ახლა ორმა კაცმა ჩამოიარა და რატომღაც გამახსენდა, რომ ამ კაცებმა,

– ასე მგონია, ვიღაცა უნდა შემხვდეს. – ვინ უნდა შეგხვდეს? – რა ვიცი. – მაშ, რატომ გგონია? – იცი, მე

– სიყვარულზე რატომ არ სწერ, ბალღო, ჰა?! – მეკითხება თანდილა და დაკოჟრებულ ხელისგულს ისვამს ჭაღარა წვერზე. – რასაც კი ვწერ,

თურმე “ადამიანები იმიტომაც ბერდებიან,რომ სხვა ყველაფერთან ერთად, თანდათანობით აკლდებათ სითბო: მშობლების სითბო, შვილების სითბო, შეყვარებულის სითბო,მეგობრებისა და ახლობელი ადამიანების სითბო

– წინავ, შვილო, დიდ ხუთშაბათ დღეს, უმძრახის წყალი უნდა მოგვეტანა. ოჯახის რომელიმე წევრი დილით ადგებოდა, სახლში არავის ხმას არ გასცემდა,

– მე შენ მიყვარხარ! – არა გჯერა?  – ვიცი რაღაც დაკარგა ამ სიტყვამ მეოცე საუკუნეში, თითქოს გაიცვითა და აღარავინ იჯერებს.

“მწერთათვის ასე დაუწესებია ღმერთს, ზოგი ფუტკრად და ჭიანჭველად გააჩინა, ზოგი წურბელად და ობობად. ერთნი სულ ჯაფაში არიან, მეორენი სხვის სისხლსა