ბლეზ პასკალი

ადამიანთა უმრავლესობა მართებულად მსჯელობს საგნებსა და მოვლენებზე, ეს მათი უმეცრების – ადამიანის ყველაზე მართებული ბუნების შედეგია. ყოველგვარ ცოდნას ორი უკიდურესი

თუ გსურთ ზუსტად შეიცნოთ თქვენი მდგომარეობა, დააკვირდით ამ იგავის არსს: „ერთი კაცი ქარიშხალმა გარიყა უცხო კუნძულზე, რომლის მცხოვრებნიც ფრიად შეჭირვებულნი

ადამიანი მხოლოდ ლერწამია, უმწეო ლერწამი, მაგრამ ეს ლერწამი აზროვნებს. მის გასასრესად საკმარისია ქარის შემობერვა ან წვიმის წვეთი. მაგრამ ადამიანი, თუნდაც

ჩვენ არასოდეს ვცხოვრობთ აწმყოთი, მუდამ წინასწარ მოვუხმობთ და ვაჩქარებთ მომავალს, რომელიც თითქოსდა მოსვლას აჭიანურებს, ან ვცდილობთ უკან გამოვიხმოთ წარსული: გეგონება

დაე, თავდაპირველად შეიცნონ რა არის რელიგია, ვიდრე მის წინააღმდეგ საბრძოლველად აღიძვროდნენ. რელიგია რომ იკვეხნიდეს, თვალნათლივ ვხედავ და ყოველგვარი საბურველისგან განძარცვული

თუ გსურთ ამაოდ არ იდავოთ და თქვენს თანამოსაუბრეს დაუმტკიცოთ, რომ სცდება, უპირველეს ყოვლისა, უნდა გაარკვიოთ, რა მხრივ განიხილავს ის დავის

ადამიანი აზროვნებისთვის იბადება და წამიც არ არის, რომ არ იაზროვნოს. მაგრამ წმინდა აზრები, რომლებიც მართლაც ბედნიერებას მიანიჭებდნენ, საკუთარი გონების მხოლოდ