ბავშვობა

10 , 9 , 8 , 7 , 6 , 5 , 4 , 3 , 2 , 1 …

მე რომ ბავშვობაში დამაბრუნა- თამაშით არ დავიღლებოდი. მე რომ ბავშვობაში დამაბრუნა- არ გავიზრდებოდი. მე რომ ბავშვობაში დამაბრუნა – „მე ,ბებია,

ნოდარ დუმბაძე საბავშვო ლიტერატურის შესახებ „მე ასე მგონია, რაც კაცობრიობას დღემდე შუქმნია, გამოქვაბულისა და კლდის მხატვრობა იქნება ეს, ველურების უცნაური

ერთ ზაფხულს ჩემი ბიძაშვილის მშობლებმა, ბებიებმა და ბაბუებმა ბავშვები ერთად შეგვკრიბეს და სოფელში წაგვიყვანეს. იქ გატარებული დღეებიდან პატარა ეპიზოდს გიამბობ,

მამა 40 წლის იყო, სლავიკი – 10-ის, ზღარბი – კიდევ უფრო ნაკლების. სლავიკმა ზღარბი ქუდით მოიყვანა, მოირბინა დივანთან, სადაც მამა

მიჰგვარეს მას ბავშვები, რათა ხელი დაედო მათთვის; მოწაფეები კი არ უშვებდნენ მომგვრელთ. ეს რომ დაინახა, განრისხდა და უთხრა მათ: მოუშვით

გიოცნებიათ ოდესმე ღრუბელზე დამჯდარიყავით და იქიდან გეყვირათ, “ღმერთო რა ბედნიერი ვარ” და მერე სხვებიც გენუგეშებინათ, “ნუ გეშინიათ თქვენც იქნებით ბედნიერნი”

ის, რომ ჩვენ ვერასდროს ვიზრდებით, ეს უბრალოდ ზრდის პრობლემაა. ეს პრობლემა იმისდა მიხედვით აშკარავდება, ვბრაზდებით სამყაროზე თუ არა. ბავშვის სამყაროა

კვირის ნანატრი დასვენების დღე. . . ჯერ არც კი გათენებულა, ეზოში ბავშვების გადაძახილები კი იმაზე უფრო მალე გაფხიზლებს, ვიდრე წარმოიდგენდი.