წერილები

თუ გინდათ გაიგოთ, როგორ უყურებენ ფრანგი ქალები და მამაკაცები სიყვარულსა და ქორწინებას, უპირველეს ყოვლისა, უნდა გაიხსენოთ, რა გზა განვლო საფრანგეთში

ამგვარი კითხვა, აქვს თუ არა, საერთოდ, ადამიანს თვითმკლელობის უფლება, არასწორია. ამ უფლებაზე ლაპარაკიც ზედმეტია. კითხვა შეიძლება მარტოოდენ იმისა, არის თუ

ძვირფასო მამა, ამასწინათ მკითხე, თუ რატომ ვამბობ, რომ შენი მეშინია. როგორც ყოველთვის, არ ვიცოდი, რა მეპასუხა, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ შენი

1839 წლის თებერვალში, 8 წლით ადრე, ვიდრე მკითხველი ჯეინ იარს იხილავდა, შარლოტა ბრონტემ მიიღო წერილი, რომლითაც მისი ერთ–ერთი უახლოესი მეგობრის

1904 წელს,ცნობილმა მწერალმა და ნოველისტმა, ფრანც კაფკამ, თავის მეგობარს, ოსკარ პოლაკს წერილი მისწერა: “ვფიქრობ, ყველაზე ხშირად ისეთ წიგნებს უნდა ვკითხულობდეთ,

1951 წელს, ობერლინის კოლეჯის სტუდენტმა, მარიონ ბლოკ ანდერსონმა, წერილი მისწერა ალბერტ აინშტაინს შეკითხვით „რატომ ვარსებობთ?!“. სტუდენტის წერილის ტრანსკრიპტი არ არსებობს,

1973 წელს, ამერიკელ მწერალ ელვინ ბრუკს ვაითს ერთმა ნაცნობმა წერილი მისწერა. კაცს ძლიერი დეპრესიის ნიშნები ჰქონდა და ჩანდა ადამიანთა მიმართ

“ძვირფასო მისტერ ჩაპლინ, თუკი ზოგ ვინმეს გაუკვირდება, რატომ შეგვხვდნენ თქვენ აქ ასეთი ამბით, ეს მხოლოდ იმიტომ, რომ მათ ა იციან

ყოველ ღირსებასა და ხასიათის სიკეთეს ენათესავება ესა თუ ის ცოდვა ან ბიწიერება კაცისა. თუ ზომაზე მეტად განვითარდა ისინი, ან ერთად

თუ აპირებ კარგი პოლიტიკოსი იყო , გახსოვდეს, რომ  არის რამოდენიმე წვრილმანი, რომელთაც ანგარიში უნდა გაუწიო: პირველი – უნდა იყო ამ