რჩევები

ტრენინგის დროს, დარბაზში რომ დავსვა კითხვა: „ვის უნდა, იყოს ყოველთვის გამარჯვებული?!“, ვფიქრობ, აბსოლუტური უმრავლესობა აიწევს ხელს და რაკი ეს პოსტი

„ბავშვობაში საფუძველჩაყრილი ქცევების აღმოფხვრა შეუძლებელია“ – ჰარუკი მურაკამი ყოველ საბავშვო მოედანზე, იქნება ეს ტრანსპორტი თუ პოლიკლინიკა, მოიძებნება არანაკლებ ორი პატარა,

როგორ შევძლოთ კომუნიკაცია ყველასთან, ნებისმიერ ვითარებაში? ამ კითხვაზე პასუხის მიღება ბევრს სურს. სწორი კომუნიკაცია ხომ სამსახურში და პირად ცხოვრებაში წარმატების

ჩემო ძვირფასო მეგობარო! ამ პოსტში მინდა არამხოლოდ გაგიზიარო ერთი საინტერესო მოსაზრება, არამედ, მოგიყვე რეალური ამბავი, რომელიც, ვიმედოვნებ, დაგაფიქრებს და გაგახალისებს

იცინე ხმამაღლა და გულიანად, ვინც გეტყვის რომ ეს უკულტურობაა არაუშავს, მას სიცილის კულტურა არ აქვს! არ იდარდო დეტალებზე! ყველაფერი დეტალია,

1. ბავშვები იმას სწავლობენ, რაც მათ გარშემოა. 2. თუ ბავშვს ხშირად აკრიტიკებენ, გაკიცხვას სწავლობს. 3. თუ ბავშვს ხშირად აქებენ –

ბევრი ფიქრის შემდეგ პოზიტიური აზრები და მოვლენებიც კი აღარ გვეჩვენება პოზიტიურად. შემთხვევების ზედმეტი ანალიზი იწვევს იმას, რომ რაც გვსიამოვნებს, ისიც მომენტალურად