ადამიანი

ამ მოთხრობას მამაზე დავწერ, რადან სხვა დროს მე არასდროს დამიწერია მასზე. ამიტომ მიჭირს დაწყება, მაგრამ გადავშლი მოგონებების წიგნს და თითოეულ გვერდზე

გთავაზობთ რამდენიმე დამაფიქრებელ ცხოვრებისეულ ფოტოს. 1. 2. 3. 4. 5. 6.  7. 8. 9. 10. 11. 12. 13. 14.

მასა არც ეთნიკური და არც ისტორიული ერთობა არ არის. იგი გარკვეული ტიპის ადამიანთა სიმრავლეა. ამ ადამიანებს აერთიანებთ არა ეროვნულობა, არა

როგორ ყალიბდებიან გმირებად და რა არის ის საერთო თვისებები, რაც ჩვეულებრივ ადამიანებს და ჩვენთვის საყვარელ ისტორიის, ლიტერატურისა და კინოს გმირებს

“…როცა სიჩუმეში ნაპირს მომწყდარი ტალღა წკარუნით იმსხვრევა ქვებზე და მერე შიშინით, უხალისოდ დაიხევს უკან, სილაზე კი თეთრი ქაფი ტალღას ჩაბღაუჭებული

ადამიანები დიდ დროს ვხარჯავთ გარემო-პირობების დადანაშაულებაზე; არანაკლებ ენერგიას ვფლანგავთ ახსნა-განმარტებებზე, თუ რამ შეგვიშალა ხელი  -წარმატების მიღწევაში; მაგრამ ძალიან ცოტა რესურს

ყოველი ქმნილება, ხილული თუ უხილავი, შუქია იმის ქმნილი, ვინც ყოველი სინათლის მამაა. ეს სპილოს ძვალი ეს ონიქსი, თუნდაც ამ ტაძრის

ქუჩაში მივდიოდით, ბებიის სახლს ჩავუარეთ. -ამ კორპუსში ბებიაჩემი ცხოვრობს; -ადი მერე, ნახე! -ვაგვიანებთ -ახლა თუ არ ახვალ, ინანებ. მე, რომ

„ თუ ადამიანს აშკარად დაასვამ არასრულფასოვნების დაღს, ეს შეგრძნება ან მთლიანად გასტეხს, ან საოცრად განამტკიცებს. მშიშარა, მერყევი სულის ადამიანები დამცირებულები