ადამიანი

დაწყებით კლასში სწავლისას ერთხელ ჩემს კლასელ ბიჭთან უთანხმოება მომივიდა. ზუსტად არ მახსოვს, რა იყო დაპირისპირების მიზეზი, მაგრამ არასდროს დამავიწყდება, რაც

ერთ დღეს დილაადრიან ლეო მოვიდა ჩემთან, არა ის კიარ გამკვირვებია, რომ ჩემთან მოვიდა, არამედ ის, რომ ჩაფიქრებული, თანჩაღუნული მოადგა მუყაოს

ის მთელი ცხოვრება მხოლოდ მეცნიერული პრობლემებით იყო დაკავებული. მას აზრადაც კი არ მოსდიოდა, რომ მისი აღმოჩენებით მაღალი იერარქიის სასულიერო პირები

„შეგიძლია ისე მოკვდე, რომ არასოდეს აღმოაჩინო რა იყო შენი გრძნობა. ეს შენი გრძნობა იყო, შენი, მაგრამ ის ვერ იგრძენი; ფიქრი

„დედა იყო პედაგოგი ქალი, თავმომწონე და ლამაზი. მაგრამ როდესაც ჩვენ გაგვაჩინა, ტყუპები, დადამბლავდა მშობიარობის დროს. ამის მერე ქმარმა მიატოვა და

ალის სახელოსნოდან გამოაქვს თავისი დის – ზაჰრას ფეხსაცმელი, მაგრამ გზაში კარგავს. ეს, გოგონას ერთადერთი ფეხსაცმელი იყო, მამას კი ახლის ყიდვის

საოლქო საავადმყოფოს დერეფანში სავარძლით მივყავდი… — საით? – ჰკითხა ერთმა ექთანმა მეორეს. — იქნებ, ცალკე პალატაში არა. იქნებ, საერთოში? ავნერვიულდი…

სიკვდილთან შეგუება ადამიანად ყოფნის მთავარი ნიშანია, საშინელი, თუმცა აუცილებელი თვისება. მანამდე სხვა ამბებთან შეგუებებით ვარჯიშობს და მერე აღარ უჭირს. ისე

სოფელი ბადებს ოცნებას. წასვლის და გამარჯვების სურვილს. როცა იქ ცხოვრობ, დამარცხებულად დაბადებული გგონია თავი. ვალინკის გადანაჭერი იცით? ეს არის კალოშად

არის დღეები, როდესაც არ გვსურს ვიყოთ ის პიროვნება, ადამიანი, ვისაც   სინამდვილეში წარმოვადგენთ. ცხოვრების ეს ეპიზოდი საკმაოდ რთულია, რადგად შენ სრულიად ეთიშები შენს