ჩვენ ღვთისმოსავნი მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ ვართ, რომ სხვების უწმინდურებას განვიკითხავთ… ყველას წინაშე ჭეშმარიტების კარი კი არ გაგვიხსნია, არამედ ავისმეტყველებისა
“როგორც ჩანს, ვაისჰაუპტი თავდადებული ფილანტროპია. ის მიეკუთვნება იმ ადამიანებს, რომლებსაც სწამთ ადამიანური ბუნების სრულყოფილების. ის თვლის, რომ დროთა განმავლობაში თავისუფლად
გეტყვით მე რა მასწავლა: 1. აღმოაჩენ შენში თვისებას , ძალას რომელიც არ იცოდი მანამდე თუ გქონდა; 2. სიბრძნეს გაარჩიო მთავარი
გიფიქრიათ ღმერთთან მიგეწერათ წერილი? მოგეყოლათ თქვენს შესახებ, რას გრძნობთ, რა გახარებთ… გაიცანით, მძიმე სენის მქონე პატარა ბიჭუნა – სახელად ოსკარი, რომელიც
ამბავი სიყვარულზე, რომელიც ჩასახვისთანავე სასიკვდილოდ იყო განწირული. ამბავი ქალზე, რომელმაც ყველაფერი დაკარგა სიყვარულთან ერთად. ქალზე, რომელიც დაივიწყეს. ალბათ, გსმენიათ გამოთქმა: ადამიანი
“ძმაო სერგო! მე კარგად ვარ. ამჟამად ვიმყოფები ფშავში და ამ წერილსაც მაღაროსკარიდან გწერ. ეს არის პატარა, საცოდავი სოფელი თავისი უბადრუკი
ქართველი მწერალი გურამ რჩეულიშვილი დღიურებს თორმეტფურცლიან რვეულსა და ფოტოსურათების უკანა მხარეს წერდა. მოგვიანე ბით მისი ჩანაწერები მწერლის დამ შეაგროვა და
“მე არც ისე ღარიბი ვარ, როგორცა გწერდი. მე აღმომაჩნდება ჩვენი ცხოვრებისათვის სახსრები, ვიცხოვრებთ ისე, როგორც მრავალნი ცხოვრობენ; მაგრამ მე ვცდილობდი
ჩემო საყვარელო ბიჭო! ძალიან ვწუხვარ, რომ გუშინ ისეთი ცნობები ვერ მივიღე მასწავლებლისგან შენზე, როგორსაც ველოდი. ის იმდენ ენერგიას ხარჯავს შენთან
თუ ღმერთი ერთი წამით მაინც დაივიწყებდა, რომ მე ვარ ნაჭრის ნაკუწებისგან შეკერილი თოჯინა და მაჩუქებდა სიცოცხლის ერთ პაწაწინა ნაგლეჯს, ალბათ,
