წერილები

“მე სულ მგონია, როცა შენს ახლოს არა ვარ, შენ ჭკვიანად იქნები. მე, ერთის მხრით, გული მტკივა, რომ შენი ბავშვობა თავდება.

შემოგვიერთდნენ თუ არა ბათომის მაზრის მაჰმადიან ქართველები, ზოგიერთებმა იმთავითვე ქადაგება და დამტკიცება დაიწყეს, რომ ყველაზე პირველად ჩვენ ის მაჰმადიანი ქართველები

1868 წლის სექტემბერში, ჩარლზ დიკენსის უმცროსი ვაჟი (ედვარდ ბიულვერ ლიტონი, მეტსახელად პლორნი) სასწავლებლად ავსტრალიაში გაემგზავრა. გამგზავრების შემდეგ ჩარლ დიკენსმა მას

ჩემო პატარა ბატონებო და ქალბატონებო! ბატონობით მოგმართავთ, რადგან სულ ცოტა ათი არისტოკრატიული გვარისა და ბატონთა მოდგმისანი ხართ. ოთხმოცისა გიტოვებთ ამ

ზოგს ჰგონია, რომ ნამდვილი პატრიოტიზმი ეწინააღმდეგება კოსმოპოლიტიზმს, მაგრამ ეს შეცდომაა. ყოველი ნამდვილი პატრიოტი კოსმოპოლიტია ისე, როგორც ყოველი გონიერი კოსმოპოლიტი (და

სიყვარულო, მოგესალმები ერთი შორეული, პატარა ქვეყნიდან, ვიცი ნაწყენი ხარ ჩემზე, საერთოდ რომ არ გწერ, მაგრამ ხომ გახსოვს ყოველთვის ეჭვი მეპარებოდა

წერილი რომელსაც ქვემოთ წაიკითხავთ, ახალგაზრდა საზღვაო ფლოტის ოფიცერმა მისწერა თავის მშობლებს. ეს პატარა წერილი მოგვითხრობს ერთ ამაღელვებელ ამბავზე, რომელიც 2001

ამასწინათ ერთ საინტერესო, ისტორიულ წერილს გადავაწყდი, რომელიც მსურს თქვენც გაგიზიაროთ. წერილის ორიგინალი, რომელსაც ქვემოთ ხედავთ, ბომბეიში, მაჰათმა განდის მუზეუმში შეგიძლიათ