ცხოვრება

ჩვენს გაზეთში ზედიზედ მოწერილი ამბავია დაბეჭდილი: ერთი სოფელ კვათანიდამ და მეორე ლანჩხუთიდამ, ორივ ეს სხვადასხვა ადგილიდამ მოწვდილი ამბავი ერთსა და

 გასულ კვირას  ერთ – ერთ კორპორატიულ ვახშამზე  მიმიწვიეს სტუმრად. მშვენიერი საღამო იყო. დიდი აღფრთოვანება გამოიწვია სუფრამ, რომელიც  ვი აი პი

წინ ხიდია… ხიდი, რომელიც სამშობლოს გიყოფს. ხიდს, გაღმა კი შენი მშობლიური მხარეა. საკუთარ სამშობლოში დგახარ და აცნობიერებ რომ არ გძალუძს,

ჯორჯო არმანი მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი დიზაინერია. მან შექმნა სტილი, რომელსაც ყოველდღიურად მივმართავთ და ვერც კი წარმოგვიდგენია, რომ ოდესმე სხვაგვარად

„ ზოგი იმისთვის იბადება, რომ მდინარის პირას იჯდეს,ზოგს მუსიკალური სმენა აქვს,ზოგი მხატვარია,ზოგიც ცურავს,ზოგს ღილების საქმე ესმის,ზოგმა შექსპირი იცის,ზოგი უბრალოდ დედაა,ზოგი

“რაც უფრო მეტად მიყვარს კაცობრიობა, მით ნაკლებად მიყვარს ერთი კონკრეტული ადამიანი. ოცნებებში ხშირად ვსახავ გეგმებს, რომლებიც კაცობრიობას დაეხმარება და თუ

რომ არა ტრაგიკული შემთხვევა, დღეს გურამ რჩეულიშვილი 80 წლის იქნებოდა. 1934 წელს თბილისში დაიბადა. სწავლობდა პლეხანოვზე, მეცხრამეტე სკოლაში, შემდეგ –

ახლა 02:49 წუთია, მე ბილი ჯოელის New York state of mind-ს ვუსმენ და ადამიანის განუსაზღვრელ შესაძლებლობებზე მეფიქრება… მე-13 სართულზე ვცხოვრობ

ყველა ადამიანმა, რომელსაც არ სურს მასის ნაწილი იყოს, უნდა შეწყვიტოს საკუთარი ცხოვრების მაქსიმალურად გამარტივების მცდელობები. უნდა მიჰყვეს საკუთარ გონებას, რომელიც

“ჩემს ახლობელს, 19 წლის ვაჟი მოუკლეს. ცოტა ხნით გავიდა სახლიდან. მაგიდაზე გადაშლილი ლოცვების წიგნი დარჩა, ჩემი თვალით ვნახე. -იმაზე მეტიც