ცხოვრება

უწმინდესისა და უნეტარესის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს- პატრიარქის, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსის, ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტ ილია II-ის საშობაო ეპისტოლე “დღეს ყოველი დაბადებული

შობის ღამეა.სახლში მარტო ვარ. ერთ პატარა ხის სახლში ვცხოვრობ.ყოველ დილით ტყეში გავდივარ და შეშას ვჩეხავ.  შეშას ტომარაში ვაწყობ, მხარზე ვიდებ

ნიკო მარის დიდი დამსახურება მიუძღვის ქართული და სომხური ენათმეცნიერების კვლევაში. მას შემდეგ რაც მე-19 საუკუნეში გიორგი მერჩულეს “გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება”

იყავით მადლიერი იმისთვის რაც გაქვთ, სანამ ახალი მიზნებისთვის ბრძოლას დაიწყებდეთ. კითხვა რომ დაგისვათ ,, მადლიერება გადაგვარჩენს? ’’, ალბათ უმეტესობა მიპასუხებთ,

ნუ მოგატყუებთ ჩემი დღევანდელი სახე, ათასობით ნიღაბს ვატარებ. მე არც ერთი არ ვარ. ნუ მოტყუვდები, ღმერთის გულისთვის! გიქმნით ძლიერი, თავდაჯერებული

ვისაუბრებდი ნაკლებს, მოვისმენდი მეტს. კვლავ დავპატიჟებდი მეგობრებს სადილად და სულაც არ ვიფიქრებდი იმაზე, ხალიჩა დალაქვდებოდა თუ სავარძელი.’ სიამოვნებით მივირთმევდი ბატიბუტს

“ჩვენს ცხოვრებას ძირითადად ჩვენს გულში მიმდინარე პროცესები განსაზღვრავს, აქ კი ნათელთან ერთად წყვდიადიც მკვიდრობს და მათ შორის მუდმივი დაპირისპირებაა. ხშირია

”შენი სახელი? – გაისმა მისი კითხვა ქართველისადმი. – ქართველი, – იყო პასუხი. – წლოვანება! – ორი ათასზე მეტი წლის ვარ.

,,ისევე ავადა ვარ და ახალ წელს ვხვდები ჯიბე-გაფხეკილი… დავდივარ უფეხსაცმელოდ; ერთად ერთი მიღწევა ეს პალტოა, რომელიც როგორც იქნა ვიშოვნე… რაც

ჩვენ გვესმის და ადვილად გამოსაცნობიც არის, რისთვის გვიხარიან იესო ქრისტეს შობის დღე. გვესმის ეს დიდი დღე რისთვის არის დიდი, რისთვის