ბედნიერება

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ქვის მთლელი. ის დაიღალა მზის გულზე, საშინელ სიცხეში მუშაობით და თავისთვის ჩაილაპარაკა: —

შემოდგომაზე, როცა ყვითლად იმოსება ბუნება და ფოთლები ნება-ნება ეცემა მიწას, განსაკუთრებით მიყვარს ქალაქში ფეხით სიარული. ალექსანდროვის ბაღს ვსტუმრობ ხშირად. ჩამოვჯდები

“იფიქრეთ პოზიტიურად” გაკვეთილი მულტფილმიდან “გაყინული”. წყარო: positive.ws

ნამდვილი ისტორია, რომელიც 1892 წელს სტენფორდის უნივერსიტეტში მოხდა: 18 წლის სტუდენტი სწავლის საფასურის გადახდისთვის იბრძოდა. ობოლი იყო და არ იცოდა,

ერთხელ ერთი პატივსაცემი მოქალაქე მივიდა სოლომონთან, რომელიც იმ დროს, ტბაში მოცურავე თევზების ყურებით ტკბებოდა, და უთხრა: – მეფეო დაბნეული ვარ!

შეიძლება, ახლა მოწყენილი ზიხარ კომპიუტერთან, რადგან არ იცი როგორ გამოიყენო თავისუფალი დრო, რომელიც თავზე საყრელად გაქვს. ეს პოსტი გამოგადგება, თუ დაიჯერებ ამ სტატიის

საღამოა… წყნარი ამინდი, მყუდრო ოთახი, მარტო სახლში… მარტო ჩემს თავთან და ამავდროულად ყველასთან და ყველაფერთან ერთად. ფიქრი… რა სასიამოვნოა, უსაზღვრო, მიზიდული

ზენის ოსტატი სეუნგ სანი ესაუბრება თავის 7 წლის ქალიშვილს გიტას, რომელიც კემბრიჯის ზენის ცენტრში მისი ერთ-ერთი მოსწავლე იყო. გიტა დანაღვიანებული იყო,რადგან

(სტატიათა ციკლიდან “სიზმარი” , #7) ვისაც არ ძალუძს პატიება, მას არ ძალუძს სიყვარული მარტინ ლუთერ კინგი უმცრ. სუსტს არ შეუძლია