ცხოვრება

ამგვარი კითხვა, აქვს თუ არა, საერთოდ, ადამიანს თვითმკლელობის უფლება, არასწორია. ამ უფლებაზე ლაპარაკიც ზედმეტია. კითხვა შეიძლება მარტოოდენ იმისა, არის თუ

ჩვენი ჩვეულებრივი აზროვნება სიკვდილს უაღრესად ბოროტებისა და უბედურების სახელით განიხილავს. მისთვის სიკვდილი ვერაფრით გამართლდება. ამიტომ პრაქტიკული ცხოვრების ნიადაგზე განვითარებული სინდისი

რადგან უკვე ამ ფრაზას კითხულობთ, ე.ი. მიგიზიდათ სტატიის სათაურმა. კარგია. ეს თემა ნამდვილად იმსახურებს ყურადღებას. მითუმეტეს, რომ უამრავ პრობლემასთან ერთად

ერთმა კაცმა სიკვდილის წინ თურმე თვალი მოავლო ირგვლივ შემოკრებილ ჭირისუფლებს და თავისი უკანასკნელი ფრაზა წარმოთქვა: “აბა, არ გემშვიდობებით!”. არ ვიცი,

რამდენიმე დღის წინ დამეზარა მოკლე მანძილი ფეხით გამევლო და გადავწყვიტე ავტობუსით მესარგებლა უნივერსიტეტამდე. მოგეხსენებათ, როგორც წესი, დილით პიკის საათია (თბილისი

ზოგი ერი სულის ამოძრავებასა და ამოქმედებას ხშირად მის გაუნძრევლობასა და შეუწუხებლობას არჩევს. ამიტომ იგი თავისი მოთხოვნილების დასაკმაყოფილებლად სხვას, უფრო ადვილ

1. ვერავის აიძულებ უყვარდე. იყო ადამიანი, რომელიც სიყვარულის ღირსია, ერთადერთი რამეა, რაც ნამდვილად შეგვიძლია. 2. არა აქვს მნიშვნელობა, როგორ ზრუნავ

“მისი რისხვისაგან ირყევა მიწა, ვერ უძლებენ მის წყრომას ხალხები.” იერ. 10,10 რამდენჯერ შეგვინდო უფალმა მიწისძვრის დროს, დიდება მის სახელს! მაგრამ

“არავინ იცის, რა არის სიკვდილი, და არის თუ არა იგი უდიდესი სიკეთე ადამიანისათვის, მიუხედავად ამისა, მისი ეშინიათ, თითქოსდა იციან, რომ

1930 წლის 14 ივლისს, ალბერტ აინშტაინი ბენგალელ ფილოსოფოსს რაბინდრანათ თაგორს, ბერლინში, საკუთარ სახლში შეხვდა. მათ შორის გაიმართა მსოფლიოს ისტორიაში, ერთ-ერთი ყველაზე