ცხოვრება

1. ტაქტი საკუთარი აზრის გამოთქმის ხელოვებაა მტრების გაჩენის გარეშე; 2. ადამიანები უამრავ “კედელს” და ცოტა “ხიდს” აშენებენ; 3. შორს იმის

ისტორია მშიერი ობოლი ბიჭის შესახებ, რომელიც გაჭირვებით მოპოვებულ საჭმელს ერთი მნიშვნელოვანი მიზეზის გამო არ ჭამს.

“რაც გვაქვს იმის გამო კი არ ვართ მდიდრები, არამედ იმის წყალობით, რისი გაცემაც შეგვიძლია.” ხშირად სწორედ ის გასცემს ყველაზე მეტს,

სამყაროს მარიონეტი შვილები, დიახ ეს ჩვენ ვართ მე და შენ…. რატომ ვიხლიჩებით წარსულსა და მომავალში როდესაც ვცხორობთ აწმყოში? რატომ ვხდებით

სადღაც, უთვალავ მზის სისტემათა მოციმციმედ გადმოღვრილი კოსმოსის ერთ შორეულ კუთხეში, იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ვარსკვლავი, რომელზეც გონიერმა

ჩვენს ასაგები გვაქვს რაღაც შენობა, რომლის აგება ჩვენს წინაპრებს დაუწყიათ და შემდეგ მისი დამთავრება ჩვენთვის გადმოუციათ. ამგვარად, დაბადებიდანვე დაყოლილი გვაქვს

ანი დილარდი: ჩვენ აქ ვართ, რათა საკუთარი არსებობის რეალიზაცია მოვახდინოთ. ჩვენ იმისთვის ვარსებობთ, რომ შევამჩნიოთ თითოეული საგანი. ჩვენ ვხედავთ ერთმანეთის

ადამიანი სადაც იბადება და იზრდება, იქვე რჩება, დედაზე ყველა მიბმული ვართ, როგორც ხბო პალოს. და თუ ვშორდებით – ვაგრძელებთ ბაწარს,

ეს შენი ცხოვრებაა. აკეთე ის, რაც გიყვარს და ხშირად აკეთე. თუ რაღაც არ მოგწონს, შეცვალე. თუ არ მოგწონს შენი სამსახური,

„დასაბამი სიბრძნისა არის შიში ღვთისა”. რა არის შიში? რატომ არის მწუხარება, უიმედობა, მოწყენილობა სასიკვდილე ცოდვები? ცვლის თუ არა შინაგანად ადამიანს